Opvoedkundig lesje.

Ze hebben vanavond hun eerste opvoedkundige les gehad van Yuna. Ze lag met een kluif in de werpkist, en de pupjes vonden dit wel erg spannend, en kwamen eens ruiken en kijken wat dat was. Maar o jee wat was dat, ging mama grommen?? Snel een stapje achteruit.
Wat moest ik me inhouden zeg, ik wilde al ingrijpen en tegen Yuna zeggen dat ze niet zo flauw moest doen, dat ze best kan delen en haar kindjes best even mochten ruiken hoor. Maar ik dacht o nee, mond houden, dit is opvoeden van honden onderling, dit is van Yuna en daar moeten haar kindjes afblijven. Het kost me moeite om niets te zeggen, maar het is me gelukt.
Hoe ze nu reageren op mijn stem is toch zo schattig, als ik bij de kist kom en ze roep, worden ze helemaal hyper de pieper, en rollenbollen overelkaar heen. Ze weten niet hoe snel ze bij me moeten komen. Je zou ze opvreten.
Ze beginnen ook al met elkaar te spelen op hun manier, ik zie ze in elkaars pootjes bijten en in elkaars snuitje. Het wordt steeds moeilijker om bij de werpkist weg te lopen. Gelukkig zijn ze na een minuut of 5 weer in diepe rust, anders zou ik daar de hele dag zitten kijken en genieten.

Kreeg net nog een paar leuke foto's van de kleinkinderen van het echtpaar uit Breda. Wil ze hier graag laten zien, en daar heb ik ook toestemming voor gekregen. Want wat is er nou leuker dan een nestje jongen hondjes. Maar wat ik zo lief vond van deze meisjes dat ze Yuna ook heel veel aandacht gaven,  echt super lief meiden.